سفال ایرانی یا "سفالگری"، سفالی است که توسط هنرمندان ایرانی ساخته شده و تاریخچه آن به آغاز نوسنگی (هزاره هفتم قبل از میلاد) می رسد. کشاورزی باعث پخت خشت و ساخت ابزار توسط مردم ایران شد. در طول قرن‌ها، سفال‌گران ایرانی با اتخاذ و تکمیل فرم‌های تازه معرفی‌شده و آمیختن آن‌ها در فرهنگ خود، به خواسته‌ها و تغییرات ناشی از آشفتگی‌های سیاسی پاسخ داده‌اند. این نگرش نوآورانه در طول زمان باقی مانده است و بر بسیاری از فرهنگ های دیگر در سراسر جهان تأثیر گذاشته است.

دو نوع سفال وجود داشت که در حدود 4000 سال قبل از میلاد در ایران رواج داشت: سفال قرمز و سیاه که در سبک تزئینی خود ساده بودند. با گسترش هنر، ظروف سفالین دارای طرح های هندسی بود که منجر به سبک تزئینی توسعه یافته تری شد. این سبک فزاینده پیچیده با ایجاد انواع وسیع تری از انواع سفال های ساخته شده همراه شد.

در دوران ماقبل تاریخ، گلدان سازی شامل خمیر گلی، تکه های کوچک گیاهان و نی های مختلف و آب بود. هنگامی که این مواد با هم مخلوط شدند، خمیر بسیار سفتی را تشکیل دادند که در اصل به خمیری تبدیل شد که برای ساخت تمام ظروف ایران مورد استفاده قرار می‌گرفت. ساخت گلدان ها از نظر شکل متفاوت بود زیرا آنها با دست ساخته می شدند. در حدود هزاره چهارم قبل از میلاد، کیفیت تولید ظروف به لطف معرفی ماشین آلات مخصوص سفالگری بهبود یافت. از اینرو برای تولید گلدان های متقارن با کیفیت بهتر نیز استفاده می شد.

ممنوعیت اسلامی استفاده از ظروف فلزی گرانبها بر سر سفره، بازار جدیدی را برای سرامیک های لوکس باز کرده است. این امر به نخبگان پیش از اسلام امپراتوری های پیشین ایران اجازه می داد تا میناهای تخیلی مانند تزئینات نقاشی شده با کیفیت بالا تولید کنند. به طور کلی، سفال ایرانی در استفاده از ابزارها و سبک ها برای ارتقای تولید هنری گسترش یافت.

سفال و سفالگری در ایران
4/5 - (1 امتیاز)

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *